Zakażenie bakterią Chlamydia Trachomatis było znane już w starożytności. Dopiero w XX wieku udało się ją poznać, odpowiednio diagnozować i leczyć. Czym jest?
Chlamydia Trachomatis to niepozorna bakteria jest naprawdę niebezpieczna – szczególnie dla kobiet planujących dziecko oraz przyszłych mam. Nieleczona, utrzymująca się infekcja może prowadzić do nadżerki szyjki macicy, zapalenia gruczołów Bartholina, zapalenia jajowodów, a nawet raka narządu rodnego czy bezpłodności. W okresie ciąży może powodować zakażenie wewnątrzmaciczne, a w konsekwencji przedwczesne pęknięcie pęcherza płodowego i poronienie.
Chlamydia Trachomatis – co to?
Chlamydia Trachomatis jest najczęstszym drobnoustrojem wywołującym infekcje żeńskich i męskich narządów płciowych, choroby układu moczowo-płciowego, i stany zapalne. Bakteria ta, po przedostaniu się do organizmu gospodarza, wnika do komórek, mnoży się i następnie przemieszcza drogą krwionośną. Chlamydia Trachomatis może powodować niebezpieczną chorobę – chlamydiozę.
Chlamydia Trachomatis atakuje zarówno kobiety, jak i mężczyzn, choć zakażenie jest znacznie częstsze w przypadku kobiet. Bakteria przenoszona jest głównie droga płciową, poprzez kontakt z zarażonym partnerem. Nie wyklucza się jednak zakażenia spowodowanego wspólnym używaniem przedmiotów higieny osobistej, toalety oraz częstymi wizytami na basenie.
Szczególnie narażone na infekcję chlamydiami są:
- osoby młode,
- aktywne seksualnie, zwłaszcza te, często zmieniające partnerów,
- współżyjące bez prezerwatywy,
- a także – stosujące doustne środki antykoncepcyjne.
Chlamydia Trachomatis – objawy
Zakażenie bakterią przebiega zwykle bezobjawowo (w 80% przypadków). W organizmie może ona przebywać przez wiele lat w stanie uśpienia. Jest tym samym niezwykle trudna do rozpoznania. W niektórych przypadkach widoczne są symptomy powstałej już infekcji.
U kobiet zarażenie Chlamydia Trachomatis powoduje objawy takie jak:
- częstomocz,
- ból i pieczenie podczas oddawania moczu,
- bóle miednicy,
- krwawienia miedzymiesiączkowe,
- upławy śluzowo-ropne,
- a także odczuwalny fizyczny dyskomfort podczas stosunków seksualnych.
Utrzymująca się infekcja może doprowadzić do nadżerki szyjki macicy, zapalenia gruczołów Bartholina, zapalenia jajowodów (przydatków), a nawet raka narządu rodnego czy bezpłodności.
Chlamydia Trachomatis a ciąża
Szczególnie narażone na niebezpieczeństwo ze strony bakterii Chlamydia Trachomatis są kobiety w ciąży. Zarażenie drobnoustrojem może bowiem spowodować u nich poronienie, przedwczesny poród bądź też hipotrofię płodu.
U noworodków mam zainfekowanych w ciąży bakterią może dojść do chlamydiowego zapalenia płuc, gałek ocznych czy też spojówek.
Chlamydia Trachomatis u mężczyzn
U zarażonych mężczyzn zarażenie bakterią prowadzi do zapalenia cewki moczowej, najądrzy oraz gruczołu krokowego, a w konsekwencji do bezpłodności.
Ze względu na szybkie rozprzestrzenianie się bakterii, istnieje ryzyko zaatakowania przez nią również innych narządów. Pojawiają się wówczas takie objawy jak: bóle brzucha, bóle stawów, spadek odporności, astma, objawy alergiczne, a także wady wzroku.
Chlamydia Trachomatis – leczenie i profilaktyka
Jak mówią wyniki badań przeprowadzonych przez Instytut Matki i Dziecka w Warszawie, Chlamydią może być zakażonych ok. 45 tysięcy nastolatek i ok. 30 tysięcy młodych kobiet. Statystki są zastraszające – ok. 3 tysięcy spośród zarażonych pań może stracić szanse na urodzenie dziecka, 2,5 tysiąca może mieć problemy z donoszeniem ciąży, a 1,5 tysiąca z nich może spodziewać się poronień.
Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) rocznie w całej Europie Zachodniej odnotowuje się ok. 5,5 miliona zakażeń tą bakterią. Dlatego tak ważna jest profilaktyka i – w przypadku wykrycia infekcji – szybkie poddanie się leczeniu.
Leczenie infekcji spowodowanych Chlamydią odbywa się na drodze antybiotykoterapii. Partnerzy seksualni podlegają leczeniu równocześnie, gdyż w przeciwnym wypadku do zakażenia może dojść ponownie. Profilaktyka zarażenia Chlamydią Trachomatis polega na ograniczeniu liczby partnerów seksualnych, używaniu prezerwatyw i dbaniu o higienę.
Testowi na obecność tej bakterii powinna się poddać – przynajmniej raz w roku – każda osoba aktywna seksualnie. Chorobę można stwierdzić w laboratoriach diagnostyki molekularnej robiąc badanie testem immunofluorescencyjnym lub enzymatycznym i pobierając wymaz z kanału szyjki macicy – u kobiet lub wymaz z cewki moczowej – u mężczyzn.
Dowiedz się więcej:
