Kiedy mówimy o niepłodności?

Niepłodność wciąż nie jest wystarczająco jasna dla wielu par starających się o dziecko. Czym różni się od bezpłodności?

kobieta i mężczyzna niepłodni przytulają się


Podziel się na


Jedni dowiadując się o problemie są zrozpaczeni – mylą go z bezpłodnością, czyli trwałą niemożnością zapłodnienia. Inni nazywają niepłodnością bezowocne dwu- lub trzymiesięczne starania. Kiedy więc możemy mówić o niepłodności i po jakim czasie starań należy wybrać się do lekarza?

Niepłodność a bezpłodność

Bezpłodność to stan trwałej niemożności zajścia w ciążę przez kobietę. Może on wynikać np. z braku narządów niezbędnych do zapłodnienia (jajników u kobiet lub jąder u mężczyzn), a także być konsekwencją niektórych chorób genetycznych. Winę ponosić może jedno z partnerów lub oboje. O niepłodności natomiast mówimy, gdy nie dochodzi do zapłodnienia mimo współżycia bez stosowania metod zapobiegania ciąży, w sposób regularny (3-4 razy w tygodniu) przez rok lub dwa lata przy mniej regularnych stosunkach. Oboje partnerzy powinni być przy tym prowadzić zdrowy tryb życia i nie zaburzać aktu seksualnego napięciem i stresem.

kobieta i mężczyzna niepłodni przytulają się w lesie

Rodzaje niepłodności

Nie zawsze niepłodność jest problemem, z którym para boryka się od początku swojego pożycia seksualnego. Zdarza się, że występuje po pierwszej ciąży, która z różnych przyczyn zakończyła się poronieniem, urodzeniem martwego dziecka lub była ciążą wysokiego ryzyka, albo też rozwiązała się pomyślnie, a dziecko urodziło się zdrowe. Problem z płodnością pojawia się przy kolejnych staraniach. Jest to niepłodność wtórna.

Dużo częściej mamy jednak do czynienia z niepłodnością pierwotną – tu kłopoty zaczynają się już przy pierwszych staraniach. W aż 20% przypadków niepłodności jej przyczyna jest trudna do ustalenia – wówczas mowa o niepłodności idiopatycznej. Ponadto, mianem niepłodności nazywana jest też trudność w donoszeniu ciąży.

kobieta i mężczyzna niepłodni spacerują po plaży z psem

Kiedy do lekarza?

Do lekarza należy się zgłosić nie wcześniej niż po roku od rozpoczęcia starań. Jeśli kobieta jest zaniepokojona, może porozmawiać wcześniej ze swoim ginekologiem o kłopotach, jednak najbardziej prawdopodobną radą będzie… spokój. Stresowanie się sytuacją i uporczywe wypatrywanie dwóch kresek na teście może stanowić blokadę psychiczną i niemożność zaufania swojemu ciału. Często relaks i czas spędzony tylko we dwoje może zdziałać cuda.

Jeżeli jednak problem nie ustępuje, kobieta poddana jest badaniom hormonalnym (tarczycy, przysadki mózgowej oraz jajników), których celem jest znalezienie przyczyny niepłodności. Gdy leży ona w schorzeniu hormonalnym, np. zaburzeniu pracy tarczycy, lekarz dąży do wyregulowania pracy gruczołu. W pierwszych badaniach zleca się także dokładną obserwację cyklu. Ginekolog ocenia owulację i wnioskuje, czy dochodzi do jajeczkowania, czy też powstała blokada. Jeśli wyniki badań kobiety są w normie, czas na mężczyznę i badanie jego nasienia. Dopiero gdy znalezione zostaną zaburzenia i zmiany w obrębie pracy gruczołów bądź narządów wewnętrznych któregoś z partnerów, lekarz podejmuje się leczenia niepłodności.